ඒත් ඒ සෙනෙහස කොතරම් ගැඹුරුද කියලා හිතන්න මීරිගම ප්රදේශයෙන් වාර්තා වන මේ සංවේදී කතාව දෙස බලන්න.
මේ අම්මාගේ වයස අවුරුදු හැත්තෑ හයක්. ඒ කියන්නේ ඇය දැන් පසුවන්නේ තමන්ගේ ජීවිතයේ සැඳෑ සමයේ. සාමාන්යයෙන් මේ වයස වෙද්දී දරුවන්ගෙන් උදව් උපකාර ලැබිය යුතු වුවත්, මේ අම්මාට සිදුව ඇත්තේ ඊට වඩා වෙනස් වගකීමක් දරන්නටයි.
ඇයට මවක් වීමේ උතුම් සතුට උරුම කර දුන් ඇගේ එකම පුතු, උපතින්ම පූර්ණ ආබාධිත දරුවෙක්. එදා ඔහු ඉපදුණු මොහොතේ පටන් අදට වසර පනහක් ගතවන තුරුත්, මේ අම්මා තමන්ගේ ලය උණු කර දී ඒ පුතුව රකිනවා. දරුවාට දැන් වයස අවුරුදු පනහක් වුණත්, මේ අම්මාට ඔහු තවමත් එදා ඉපදුණු පුංචි පැටියාමයි.
අවුරුදු 76ක් කියන්නේ ගත වෙහෙස වන කාලයක්. ඇයට දැන් ඇවිද ගන්න පවා අපහසු ඇති. ඒත්, ඒ මව් හදවතේ තියෙන සවිය ලෝකයේ කිසිම දෙයකට සම කරන්න බැහැ. "උණ හපුළුවාට තමන්ගේ පැටියා මැණිකක්" කියන්නා සේම, මේ අම්මාට තම පුතු මුළු ලෝකයක් බඳුයි.
තමන්ට හැකි පමණින් පුතුට ආහාර පෝෂණය ලබා දෙමින්, පිරිසිදු කරමින්, ඔහු වෙනුවෙන් හුස්ම ගන්නා මේ අම්මා, මව් සෙනෙහසේ තරම වචනයෙන් කියා නිම කළ නොහැකි බවට ජීවමාන සාක්ෂියක් සපයනවා.
වදන් සිය දහසකින් වුවත් මව් ගුණය ලියා නිම කළ නොහැකියි. මහමෙරටත් වඩා වැඩි බරක් දරු සෙනෙහස නමින් හිතේ දරාගෙන, ජීවිතයේ සියලු දුක් ගැහැට දරාගන්නා මෙවන් අම්මාවරුන් දේවත්වයෙන් සැලකිය යුතුයි.
තමන්ගේ රූපය, සැප පහසුව හෝ තමන්ගේ වයස ගැන නොසිතා, දරුවා වෙනුවෙන් ජීවිතයම කැප කරන මීරිගමේ මේ ආදරණීය මෑණියන්ට අද වැනි මව්වරුන්ගේ දිනයක මුළු රටේම ප්රණාමය හිමිවිය යුතුමයි.